Ik had als jonge puber een goeie vriendin die zichzelf écht niet mooi vond. En niet op de we-zijn-14-en-we-vinden-alles-stom manier, maar een echte, diepe afgunst. Wat zij in de spiegel zag was niet hetzelfde als wat een ander zag die naar haar keek. Ze had een ziekte waardoor dat vervormd werd, wat later Anorexia bleek te zijn. 

Mijn tienerhart en ik hielden ontzettend veel van haar en ik kon niet begrijpen dat zij niet zag wat ik zag: een prachtige, wijze, jonge blonde meid. Mijn hoofd kon niet bevatten dat iemand waar ik zoveel liefde voor voelde, zichzelf kapot wilde te maken. Ik voelde me machteloos.

Op mijn 16e verjaardag kreeg ik een camera. Een andere vriendin van me had er één en we klooiden er weleens samen mee, waardoor ik aangestoken werd. Ik maakte in het begin vooral foto’s in mijn achtertuin van bloemen en insecten, liggend op m’n buik in het gras. Als je goed zoekt, kan je misschien nog mijn DeviantArt pagina vinden (dat was vet cool toen) waar het allemaal begon…

Mijn vriendin verslechterde en ik – met mijn eeuwige zorg-knobbel – wilde haar zo graag helpen, maar wist niet hoe. Toen kreeg ik een idee. Ik dacht: als ik haar nou op de één of andere manier kan overhalen dat ze wél mooi is, dan wordt ze beter. Ik moest haar door mijn ogen laten kijken.

*insert camera here*

We hebben een kleine fotoshoot gedaan bij haar in het park. Ze had een zomerjurk aan het het was gezellig. In die tijd begon ik pas net met fotograferen, dus het zijn niet de allermooiste foto’s. Maar ze zijn me zo ontzettend dierbaar.

En voordat je denkt: OMG! Nee – het was natuurlijk geen magisch cure voor haar eetstoornis. Maar ze was gelukkig wel blij met de foto’s. En ook al was het een minuscuul stapje, het was er wel eentje in de goede richting.

Inmiddels is ze hersteld en gelukkig nog steeds even leuk en lief en blond. Die shoot is waar het vuurtje aangewakkerd is. Niet alleen het vuurtje voor mensen fotograferen, maar ook de fakkel die ik draag voor self love of liever gezegd body kindness.

In 2015, in het laatste jaar van mijn studie aan het conservatorium, maakte ik een voorstelling over dit onderwerp. Deze zin daaruit is mij altijd bijgebleven:

“Dít is het lijf dat je hebt. Het enige. Waarom voel je zoveel haat voor je eigen instrument?”

Tot slot, een stukje van een nummer dat ik zong die avond:

Take your hands over your bumpy love body naked
And remember the first time you touched someone

With the sole purpose of learning all of them
Touched them because the light was pretty on them
And the dust in the sunlight danced the way your heart did


Body Love, Mary Lambert

Comments
Add Your Comment

x
error: Content is protected !!